

10,00 €
Ασυμφωνία τύπου Ξι
Γνωρίστε τον συγγραφέα
Σχετικά προϊόντα
Το Γλωσσάριο των Ανθέων
18,00 €Τι είναι το γλωσσάριο των ανθέων και σε ποια γλώσσα αντιστοιχεί;
Αντιστοιχεί σε μια λησμονημένη γλώσσα με επίκεντρο τη φύση και τη ζωή, τώρα περιορισμένη ανάμεσα σε επαγγελματίες και σε ερασιτέχνες φυσιογνώστες, σε εναπομείναντες ρομαντικούς.
Υπάρχει όμως και το ευρύ κοινό που κρατά τα βασικά: στολίζει με άνθη τις χαρές και τις λύπες, πλέκει στεφάνι την Πρωτομαγιά και τραγουδά την άνθιση ακόμα και στο κέντρο της Αθήνας.
«Το καλοκαίρι γιασεμιά και το χειμώνα γιούλια», σύμφωνα με τις εποχές που περνούν στον αποσπασματικό στίχο του Κωστή Παλαμά. Οι παλιοί ποιητές επικοινωνούν ουσιαστικά με το γλωσσάρι ενώ πολλοί από τους νεώτερους θέλγονται περισσότερο από τις ονομασίες και τα σύμβολα των λουλουδιών.
Αυτή η ανθολογία συγκεντρώνει μεγάλο μέρος από τη γνώση και μικρότερο από την άγνοια σε μια χρηστική έκδοση με 200 ωραία ποιήματα που έχουν γραφτεί στο όνομα των λουλουδιών, στο όνομα της αγάπης…
Ποιητικά πορτραίτα, 2018
15,00 €Η μνήμη της ποίησης
Η ποίηση, οι ποιητές, τα ποιήματα υμνούν τη γλώσσα, τις λέξεις, τον μύθο και τη διαδρομή τους στον χρόνο.Από την εποχή του Ομήρου έως και σήμερα, περιγράφουν τον βίο των ανθρώπων με κώδικες που ορίζουν τα μικρά και τα μεγάλα της ύπαρξής τους, τα μικρά και τα μεγάλα με τα οποία δονείται η καθημερινότητα των σύγχρονων ανθρώπων. Η δράση των ποιητριών και των ποιητών όπως αυτή καταγράφεται στον εκδοτικό χώρο, τρανή και ουσιαστική, συνεισφέρει με τον δικό της τρόπο στη διαμόρφωση του πολιτιστικού ορίζοντα της σύγχρονης Ελλάδας.
Καθ’όλον τον εικοστό αιώνα οι ποιητές και οι ποιήτριες με τα κείμενά τους συνοδοιπόρησαν με όλες τις σπουδαίες στιγμές και τα γεγονότα του σύγχρονου κόσμου, και όχι μόνο. Το Γραφείον Ποιήσεως καταγράφει τον βίο των λέξεων που καθώς ορίζουν στο ποίημα την ποίηση περιγράφουν και το έργο του δημιουργού τους. Συνομιλεί άμεσα με τη σύγχρονη ποιητική παραγωγή, καταγράφοντας και αρχειοθετώντας το έργο των σύγχρονων ποιητριών και ποιητών, μέσα από τα ποιήματα και την ποιητική τους τέχνη.
Τα «Ποιητικά Πορτραίτα» παρουσιάζουν σε εβδομαδιαίο επίπεδο, κάθε Κυριακή, σε συνεργασία με την ημερήσια εφημερίδα των Πατρών Πελοπόννησος, τη ποιητική δράση κάθε φορά ενός ποιητή ή μιας ποιήτριας που ζει και παράγει σήμερα στον ελλαδικό χώρο.Ηπαρουσίαση καταγράφει κάθε φορά τις απόψεις τους, τη συνάντησή τους με έναν σπουδαίο ομότεχνο, ένα χειρόγραφο ποίημά τους, το οποίο συνοδεύεται κάθε φορά από το αντίστοιχο φωτογραφικό υλικό και το απαιτούμενο ευσύνοπτο βιογραφικό.
Σε συνέχεια του 2017, το 2018 παρουσιάστηκαν 46 ποιητές και ποιήτριες από όλες τις υπάρχουσες εν δράσει «ποιητικές γενιές» της σύγχρονης Ελλάδας, δίνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο τη δυνατότητα στον αναγνώστη να μελετήσει το ψηφιδωτό της σύγχρονης ποίησης, μέσα από την παρουσίαση των ποιητικών «προσωπικοτήτων» που δημιουργούν, έχουν εγνωσμένο ποιητικό βίο και διαμορφώνουν τον λογοτεχνικό ορίζοντα της πατρίδας μας. Η καταγραφή αυτή έχει ως κύριο στόχο, παράλληλα με τα όποια γραμματολογικά χαρακτηριστικά να καταγραφούν και οι απόψεις των ίδιων των δημιουργών για την ποίηση και τις υγρασίες που αφήνουν στον χρόνο τα ποιήματα τους. Οι καταγραφές συνεχίζονται με τα ποιητικά πορτραίτα του 2019.
Γραφείον Ποιήσεως
Η τελευταία μάσκα
Η τελευταία μάσκα είναι μια θεατρική ωδή πάνω στην ιστορία της Πάτρας με τη μορφή ενός πολύπτυχου χορικού, όπου τις φωνές της πόλης τις μοιράζονται οι ηθοποιοί, προσπαθώντας να βρουν την ταυτότητά τους, ερμηνεύοντας τις φωτεινές και σκοτεινές πλευρές της ιστορικής διαδρομής της και πραγματικές ιστορίες, όπως την ιστορία της στοιχειωμένης Πατρινέλας. Τελικά προσπαθούν όλοι ως κομμάτια και δυναμικές αυτής της πόλης να περάσουν στη συμφιλίωση και στην υπέρβαση. Το χρονικό πλαίσιο της καρναβαλικής περιόδου χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να γίνει αναφορά στο διφυές στοιχείο του ανθρώπου, στη δισυπόστατη φύση του: αφενός μεν στον παραλογισμό, τον εκφραζόμενο στη συγκεκριμένη περίοδο, και αφετέρου στην κάθαρση που συντελείται με την καύση του Καρνάβαλου, οπότε και αποκαθίσταται η τάξη και η λογική.
Θεόδωρος Τερζόπουλος
Η ιστορία που χρησιμοποιήθηκε σαν καμβάς—και μόνον—για την τελευταία μάσκα είναι πραγματική και είχε συγκλονίσει την Πάτρα τη δεκαετία του ’60. Μια γυναίκα προδομένη από τον εραστή της και παθιασμένη για εκδίκηση σκοτώνει το παιδί του στην περιοχή του Δασυλλίου, δίπλα στα τείχη του μεγάλου Κάστρου. Η παιδοκτόνος μοιχαλίδα καταδικάζεται και λίγο αργότερα αυτοκτονεί μέσα στη φυλακή της.
Τα γεγονότα στη θεατρική τους εκδοχή διαδραματίζονται σε περίοδο καρναβαλιού, μια γιορτή ταυτισμένη με τη Διονυσιακή λατρεία και την παραφορά. Η ηρωίδα ενδεδυμένη τα προσωπεία της στοιχειωμένης Πατρινέλας ή της πόρνης τουΜανζάρ, κι ακόμα της Βακχικής Αγαύης και της αρχαίας Τρικλαρίας Αρτέμιδος (όλες γυναίκες – σύμβολα του Πάθους), σκάβει βαθιά τις ρίζες των μύθων που γεννήθηκαν στη γη της Αχαΐας και συνδέει το παρελθόν με το παρόν μας.
Κώστας Λογαράς
Δεύτερες Ζωές
13,00 €Σε μία εποχή που ο ρόλος της γυναίκας είναι περιορισμένος, δυο γυναίκες κατορθώνουν να ξεχωρίσουν, πληρώνοντας σκληρό αντίτιμο. Μαριώ και Ειρήνη, μάνα και κόρη. Κεφαλονιά, αρχές του 20ού αιώνα. Η Μαριώ υποτάσσεται στην πίεση του πατέρα της και παντρεύεται. Ο γάμος της καταλήγει σε φιάσκο κι έτσι σύντομα επιστρέφει στο πατρικό της με την κόρη της Ειρήνη.
Τα χρόνια περνούν κι η Ειρήνη, μεγάλη πια, εγκαταλείπει την Κεφαλονιά για την Κέρκυρα, σ’ ένα ταξίδι που πίστευε πως θ’ άλλαζε τη ζωή της. Έρωτες, απώλειες, ελπίδες, σχέδια, χρήμα, εξουσία και πολλές απογοητεύσεις, αλλάζουν τα σχέδια της, οδηγώντας τα βήματά της στη Θεσσαλονίκη, τον τελικό της προορισμό. Οι προτεραιότητές της αλλάζουν κι η Ειρήνη σύντομα αντιλαμβάνεται πως ανεξάρτητα απ’ τους ανθρώπινους σχεδιασμούς και επιθυμίες, η ζωή ακολουθεί τη δική της αυτόνομη πορεία, πέρα από συμβάσεις και κοινωνικά δεδομένα.
Δεύτερες Ζωές, ένα δυνατό μυθιστόρημα για τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής σ’ ένα ταξίδι που ανατρέπει ζωές, ξεπερνώντας Κύκλωπες και Συμπληγάδες για να αποδείξει περίτρανα πως κάθε τέλος σηματοδοτεί μια καινούρια αρχή.
Ραψωδίες
Καθρέφτης ΙΙ
Τη μια σου όψη μου ’δειχνες τη λαμπερή, καθρέφτη,
τη θολερή τη φύλαγες για το φινάλε, ψεύτη.
Βλέπω, απ’ την κορνίζα σου τα χρώματα ξεφτάνε,
κι εμένα με κολάκευες πως νέος πάντα θα ’μαι.
Τώρα με απορία σε κοιτώ, σκέπτομαι και φοβάμαι.
Τα πρώτα πλάνα να ’μεναν παντοτινά
που ήσουν ντυμένος στα γκρενά κι εγώ στα φαντεζί·
τα φλας ν’ ανάβανε ξανά, αντικριστά να βλέπαμε μαζί.
Ν’ άλλαξα τόσο άραγε ώστε να μην μπορώ
στο αληθινό μου πρόσωπο να πω πως είναι εγώ;
Πολιτικόν Ενύπνιον Ι